خطر تشكيل اسراييلي ديگر توسط «ماروني» ها - يکشنبه 23 تير 1387

جنگ داخلي لبنان كه همه روزه شعله ورتر شده و ابعاد خطرناكي به خود بگيرد، با دخالت «سوريه» و «فدائيان فلسطيني» شكل منطقه اي به خود گرفت.
به گزارش خبرگزاري فارس، «امام موسي صدر» به عنوان يكي از رجال موثر در لبنان و پيشواي بزرگ ترين طوايف لبنان كه تلاش فراواني براي كنترل ابعاد خانمان سوز جنگ خانگي لبنان نمود درباره اين مقطع حساس گفته است: ...راستي جاي تعجب است! «ماروني» ها فلسطيني‌ ها را به جنگ كشيدند ولي فلسطيني ‌ها سعي كردند جنگ را بين مردم لبنان قرار دهند و در حقيقت گارد ملي فلسطيني كه گروهي از لبنانيان هم گام فلسطيني‌ها بودند وارد ميدان شدند و «مقاومت فلسطين» فقط به آنها اسلحه و پشتيباني مي‌ رساند و گاهي از اوقات رهبران گروه‌هاي جنگجو نيز از طرف مقاومت تعيين مي‌شدند و همچنين مخارج جنگ را نيز مقاومت مي‌پرداخت ولي خود «مقاومت فلسطين» در مراحل نخست وارد جنگ نشد. مي‌توان گفت كه اگر انحراف هم پيمانان «فلسطيني‌»ها نبود .

و اگر خودخواهي‌هاي آقاي «كمال جنبلاط» نبود، فلسطيني‌ها اين طور، آن هم ناخواسته گرفتار اين جنگ خانگي نمي‌شدند.
كمال جنبلاط كه انديشه هاي «دروزي» و ‌افكار «فئودالي» و صفات كينه‌توزانه‌اي دارد مي‌خواست بر رقيب سياسي خود پيروز شود. او در نظر داشت كه «كاميل شمعون» را كه رقيب انتخاباتي او در منطقه «شوف» است بكوبد. وي در نظر داشت «حزب كتائب» (فالانژ) را كه رقيب بزرگ سياسي او مي‌باشد از بين ببرد و يا تضعيف كند. كمال جنبلاط با اين دلايل و مقاصد مقاومت فلسطين را به «جنگ جبل» كشيد...
«كمونيست»‌ها نيز مي‌خواستند از جنگ لبنان براي تغيير رژيم استفاده كنند و احزاب تندرو ديگر نيز هر كدام طمطامعي داشتند. تنها مسلمانان غيرحزبي سني و شيعه بودند كه براي دفاع از «مقاومت فلسطين» وارد جنگ شده و تلاش مي‌كردند «مقاومت» در شن هاي متحرك لبنان و در سياست پرعقده لبنان و در بحران پردسيسه لبنان داخل نشود!
ولي متاسفانه عواملي مانند احزاب تندروي هم‌پيمان «فلسطيني‌»ها به رهبري «كمال جنبلاط» از يك طرف و كادرهاي كمونيست سازمان هاي مقاومت فلسطيني بخصوص جبهه‌اي تندرو از سازمانهاي فلسطيني و همچنين اسلحه و سياست جهاني كه از طرف بلوك شرق به سازمان مقاومت فلسطيني داده مي‌شد،رفته رفته مانند موري كه در تاس لغزنده وارد مي‌شود ، «مقاومت فلسطين» را به جنگ كشيد! رهبران با ايمان و مسلمان لبنان سعي مي‌كردند مقاومت وارد جنگ نشود و به همين دليل در نخستين روز حادثه انفجار اتوبوس در
«عين‌الرمانه»، احزاب چپ لبنان دور هم جمع شدند و قرار عزل حزب كتائب را صادر كردند.
مقاومت فلسطيني آن موقع در اجتماعي در دمشق بود و تصميم گرفت انتقام خود را از اين تجري كتائبي‌ها با يك بايكوت اقتصادي در جهان عرب بگيرد. روش مقاومت روش صحيحي بود ، زيرا فشار اقتصادي مي توانست «كتائبي‌»ها و «ماروني »ها را رام كند بدون اينكه مقاومت فلسطيني را وارد مبارزات سياسي لبنان نمايد. ولي قرار عزل كه از طرف آقاي «جنبلاط» و «احزاب چپ» صادر شد (نه براي صلاح و تقويت نهضت فلسطيني) كه فقط براي تضعيف سياسي «كتائب» و هم‌پيمانان آنها بود ، سبب گرديد كه «مقاومت فلسطيني» در ميدان مبارزات سياسي لبنان وارد شود.
مسلمانان غيرحزبي و بخصوص گوينده اين كلمات و مفتي لبنان و رهبران ديگر مسلمان سعي كردند قرار عزل را نپذيرند. خود بنده دعوتي از مسيحيان بي‌طرف در مجلس اعلاي شيعيان كردم. 77 نفر از رهبران بزرگ مسيحيان كه در جنگ آلوده نشده بودند دور هم جمع شدند و تصميم گرفتند روابط خصمانه بين دو طرف را بدون جنگ پايان دهند و اين جنگ پرتوطئه پايان پذيرد.
ولي روش ما همان قدر كه مورد مبارزه فاشيست‌هاي دست راستي قرار گرفت ، همان قدر هم مورد مبارزه چپي‌ها؟! بود و در نتيجه با عدم رضايت و قبول فلسطيني‌ها مواجه شد و به اين ترتيب جنگ ادامه پيدا كرد و روز به روز «فلسطيني»‌ها به طور گسترده‌اي به اين بحران كشيده شدند و اكنون بعد از گذشت زمان ...«كمال جنبلاط» امروز در مجله فرانسوي زبان «آبزرواتور» مي‌گويد: «فلسطيني‌ها براي ما حالت قيم را داشتند و وصايت خود را بر ما تحميل كرده بودند...» اين در حاليست كه آنها «فلسطيني» ها را به «جنگ جبل» كشيده بودند. «فلسطيني»‌ها حتما امروز پشيمانند ولي پشيماني سودي ندارد!، ما در عين اينكه در منتها درجه حزن و تاسف هستيم ،از ناحيه وجداني و مذهبي خوشحال هستيم كه هميشه نصيحت كرديم و گوشزد نموديم ولي آنها به نصايح مخلصانه ما ترتيب اثر ندادند!... اميدواريم اين تجربه درس ذي قيمتي باشد ... اميدواريم اين تجربه تلخ ديگر تكرار نشود....
سوال بعدي اين كه به چه منظور و چرا سوريه دخالت كرد و چرا وارد جنگ شد،‌آن هم در صف مسيحيان و بر ضد چپ‌گرايان و فلسطيني‌ها؟
مقدمتا بايد عرض كنم كه ما وكيل مدافع سوريه نبوده و نيستيم و در مورد بسياري از روش هاي سوريه نصحيت ‌ها و انتقاد هايي را در اعلاميه‌هاي علني و نامه‌هاي سرگشاده منعكس كرده ايم ولي حقيقت اين است كه تبليغات چپ و راست روش سوريه را درست برخلاف حقيقت جلوه داده و حمله‌هاي ظالمانه‌اي متوجه سوريه شد. براي بيان حقيقت بايد گفت كه اصولا سوريه نمي‌تواند در بحران لبنان بي‌تفاوت باشد.سوريه تنها كشور عربي است كه با لبنان هم مرز است و اساسا لبنان هم مرزي جز اسرائيل و سوريه ندارد در طرف ديگرش دريا قرار گرفته است. جنگ داخلي در لبنان حتما سبب بحران در سوريه مي‌شود چرا كه اسلحه فراوان لبنان به سوريه سرازير مي‌گردد. هم‌چنين توطئه‌اي كه در سوريه انجام مي‌گيرد بطور حتم در لبنان منعكس مي شود و عكس آن نيز صادق است.
سوريه مي‌ديد اسلحه بطور قاچاق وارد كشورش مي‌شود، سوريه مي‌ديد كه در حدود يك ميليون نفر از مردم لبنان فرار كرده و در كشور سوريه كه اقتصادي توجيه شده اي دارد زندگي مي‌كنند. اين ها غذا مي‌خواهند، بنزين احتايج دارند، نيازمند خانه و وسائل زندگي هستند و اين مسائل همه در وضع سوريه موثر خواهد بود. يك ميليون پناهنده لبناني در كشوري كه هفت ميليون جمعيت دارد بحران اجتماعي بوجود مي‌آورد. از طرف ديگر سوريه حساب مي‌كرد كه اگر اسرائيل دومي از طرفي «ماروني‌» ها تشكيل شود ،اين كشور با اسرائيل خطرناكتري مواجه خواهد شد. وانگهي اگر كمونيست ها بر لبنان غلبه كنند ، سوريه ميان حزب بعث عراق و كمونيست‌هاي لبنان محصور خواهد شد.
بدين جهت سوريه نمي‌توانست در وضع لبنان بي‌تفاوت باشد. نخست با انذار و وساطت و فرستادن مكرر هيئت‌هاي نمايندگي با تلاش‌هاي سخت و خستگي آور به نصيحت اقدام كرد ولي بالاخره هم با عدم دخالت سوريه جنگ پايان نيافت. سوريه در آن هنگام هم‌ پيمان «جبهه ملي لبنان» و «فلسطيني» ها بود. بطوري كه تمام اسلحه‌اي كه به نفع فلسطين و «جبهه ملي» وارد لبنان مي‌شد از مسير سوريه بود. خود سوريه نيز مقدار زيادي اسلحه براي جبهه‌ي مسلمانان و وطن پرستان فرستاده بود. تبليغات و تلاش‌هاي سوريه در كشورهاي عربي نيز همه و همه به نفع اين جبهه بود.
مسيحيان در جنگ داخلي لبنان داشتند پيروز مي‌شدند و مقاومت ساعت به ساعت در اين جنگ فرو مي‌رفت. در يكي از روزها مسحيان يكي از اردوگاه‌هاي فلسطيني مسحيي را به نام «ضبيه» تسخير كردند. اين اردوگاه به علت آن كه جمعيتش مسيحي بودند براي فلسطيني ها نقش حياتي داشت و كمك مي كرد آنها از رنگ مذهبي دور باشند.به تدريج «مقاومت فلسطين »در مقابل بحران به زحمت مي‌افتاد. روز بعد ديدند كه مسيحيان يكي از اردوگاه‌هاي بزرگ به نام «تل زعتر» و «نبعه» را محاصره كردند. وضع نظامي «مقاومت فلسطين» و «جبهه ملي» روز به روز بدتر مي‌شد،تا آن كه محله‌اي از محلات بيروت بنام « مسلخ وكرنتينا» به دست «ماروني »ها افتاد و جنايت هاي عجيبي در آنجا صورت گرفت. كشتار بي‌امان ، تجاوزات بي‌حساب و مظالم‌ بي حد و حصري صورت گرفت و مسلمانان در آتش ظلم و غضب مي‌سوختند .
نخست وزير «رشيد كرامي» كه از اين بحران به شدت متزلزل شده بود استعفا داد و به سرعت جلسه‌اي از رهبران مسلمان در منزل داماد او « مالك سلام» كه برادر نخست وزير سابق «صائب سلام» بود تشكيل شد. در اين جلسه اينجانب ، «صائب سلام» ، «رشيد كرامي»، «كمال جنبلاط »(رهبر احزاب چپ)، «ياسر عرفات» پيشواي مقاومت فلسطيني و ديگران شركت داشتند و چون اوضاع و احوال بطور دقيق مورد بررسي قرار گرفت معلوم شد كه خطر پيشرفت «ماروني »ها و به دام افتادن فلسطيني‌ها به طور واضح براي همه حاضران روشن است.
در آن جلسه « كمال جنبلاط » مي گفت: «نقشه ماروني ها اين است كه پس از « كرنتينا و مسلخ» به مناطق اطراف بيروت حمله كنند و شيعيان را كه حاميان فلسطيني‌ها هستند رام نمايند و ناخن هاي آنها را بگيرند. در اين حالت سني ها تسليم خواهند شد و مقاومت فلسطين از پاي درخواهد آمد» و نقشه حمله را هم نشان مي‌داد.
.... درصدد چاره‌جوئي افتاديم و چاره‌اي جز پناه بردن به سوريه نداشتيم. بطور كلي توازني كه ميان مسلمانان و مسيحيان لبنان وجود دارد در اثر اين است كه مسلمانان امتدادي از كشورهاي عربي به شمار مي روند وگرنه قدرت نظامي و سياسي مسيحيان با در دست داشتن دولت لبنان هميشه بيشتر بوده است. در آن جلسه، تلفني با وزير امور خارجه سوريه « عبدالحليم خدام» تماس گرفته شد. همه حاضران با «عبدالحليم » صحبت كردند و بعضي از آنان حالت استغاثه و التماس به خود گرفتند .آنها از «عبدالحليم خدام» خواستند كه به «حافظ اسد» بگويد كه به «سليمان فرنجيه» فشار بياورد... تماسي ميان «حافظ اسد» و «سليمان فرنجيه» برقرار شد و در آن تماس «حافظ اسد» رييس جمهور سوريه ، «سليمان فرنجيه» را تهيدد كرد و چون تهديدش به جائي نرسيد ، در برابر يك انتخاب خطرناك قرار گرفت ؛ يا بايد در مقابل اين بحران ساكن بنشيند و نتايج آنرا براي لبنان و هم‌چنين سوريه تحمل كند و يا بايد ارتش سوريه را وارد لبنان كند. وارد كردن ارتش سوريه در لبنان نيز مشكلات فراوان داشت چرا كه خطر عكس‌العمل اسرائيل را در پي داشت و ممكن بود غرب دخالت كند.
طبعا «حافظ اسد» با تماس‌هاي فراواني كه باجهان گرفت تا حدي اطمينان حاصل كرد كه اگر دخالت سوريه محدود به خاموش كردن آتش جنگ باشد و موجب از بين بردن «ماروني» ها نباشد ،با عكس العمل منفي غرب مواجه نخواهد شد .خصوصا اين كه غرب با منافع اقتصادي كه با كشورهاي عربي و بويژه با سعودي و مصر دارد، به هيچ عنوان و به هيچ وجه تمايل به بر هم زدن اين روابط نخواهد داشت.
«حافظ اسد» تصميم گرفت بنام «فلسطيني‌»ها و با لباس «ارتش آزاديبخش فلسطين» و سازمان فدائي «صاعقه» وارد لبنان شود. در آن روز در حدود 5 هزار نيروي مسلح از سوريه وارد لبنان شدند و در ظرف 5 روز جاده‌هاي اصلي را گرفتند. شهر مسيحي نشين «دامور» ساقط گرديد و با خاك يكسان شد،« زحله» ،شهر «زغرتا» زادگاه رئيس جمهوري محاصره شد. روستاهاي فراوان مسيحي نشين در برابر اين اسلحه و ارتشيان تازه‌نفس سوري كه به لباس فلسطيني درآمده بودند از پاي درآمند. مسيحيان تسليم شدند و تسليم شدن خود را با قبول اعلان آتش بس اعلام نمودند و سپس بحث ميان آنها (كه در جبهه‌اي بنام «جبهه لبناني» جمع شده بودند) و سوريه آغاز گرديد.
سوريه از طرفي با رهبران مسلمان كه در كنگره مذهبي مسلمانان جمع مي‌شدند و با احزاب از طرفي و با مقاومت فلسطين از طرف ديگر به بحث و گفتگو پرداخت. بحث و مشاوره به آن جا رسيد كه «ماروني » ها در برابر «نهضت مقاومت فلسطين» تسليم شدند و مبارزه
«فلسطيني‌»ها را در كشور لبنان پذيرفتند. عرب بودن لبنان را قبول كردند، هماهنگي برنامه فرهنگي را اعلام كردند و الغاء رژيم مذهبي را نيز به تدريج پذيرفتند. در مقابل ، مسلمانان نيز با آتش‌بس موافقت كرده و اعلام گرديد كه به زودي رئيس جمهور به سوريه مي‌رود.
سوريه با «مقاومت فلسطين» نيز مشورت كرد و اين مطالب را با خط «ابوعمار» (ياسر عرفات) در آرشيو وزارت امور خارجه سوريه مي‌توان ديد.
به هر حال اعلام آتش‌بس و پيروزي مسلمانان و «نهضت مقاومت فلسطين» پايان جنگ و توطئه‌ي لبنان را اميد مي‌داد ولي از طرفي كاملا روشن شده بود كه سوريه امتداد «جبهه‌ ملي لبنان» و پايگاه و حامي «مقاومت فلسطين» است و با اين همبستگي به هيچ وجه از ميان رفتن «جبهه ملي» و «مقاومت فلسطين» امكان پذير نيست. همه مواضع‌ روشن شده بود و دشمن به نقاط ضعف بيش از پيش پي برده بود و بدين ترتيب يك توطئه‌ي اساسي و عظيم ديگر از طرف شرق و غرب، اسرائيل و مزدوران آن و چپ‌هاي تندرو آغاز شد.
ما مفتخر و خوشوقت و خرسنديم كه در آن بزنگاه كاملا آگاه بوديم و به مقاومت فلسطين و ديگران خطر‌هاي فراوان را اعلام نموديم ولي متاسفانه بحران ادامه يافت و فصل دوم جنگ خانگي لبنان كه من آن را به نام «فصل دردها»!! مي‌نامم شروع شد....
توطئه‌اي كه سوريه را در مقابل فلسطين قرار داد!
* محمد علي صمدي