انقلاب فرانسوي ساركوزي - يکشنبه 15 ارديبهشت 1387

"بعد از جنگ جهاني دوم سياست خارجي فرانسه به گونه‌اي طراحي شد كه مخالفت با سياست‌هاي جهاني آمريكا و امتيازگيري از آن در راستاي منافع، در اولويت بود. اما با روي كار آمدن ساركوزي اين سياست تغيير كرد و وي با دنباله‌روي از آمريكا نه تنها امتيازي نمي‌گيرد بلكه منافع ملي خود را نيز زير پا گذاشته است."
به گزارش خبرگزاري دانشجويان ايران (ايسنا) مجله‌ي نيوزويك اخيرا گزارشي با عنوان "انقلاب فرانسوي ساركوزي" به چاپ رسانده است. در اين گزارش مي‌خوانيم: "وقتي دزدان دريايي سومالي قايق بادباني فرانسوي را با 30 خدمه آن به گروگان گرفتند دولت فرانسه در كمتر از سه ساعت يك حمله متقابل را تدارك ديد. در حالي كه مذاكره كنندگان راجع به پول درخواستي از طرف دزدان دريايي گفت‌وگو مي‌كردند، كماندو‌هاي فرانسوي با چتر‌هايشان در اقيانوس هند فرود آمدند و با كشتي‌هايي از فرانسه، آمريكا، بريتانيا، كانادا، آلمان و پاكستان از مجموعه نيروي دريايي تشكيل شده در سال 2002 همراه شدند.

يك هفته بعد پول درخواستي گروگانگير‌ها، پرداخت شد و گروگان‌ها سالم آزاد شدند. پس از آن نيروهاي ويژه فرانسوي وارد عمل شده و با آگاهي از موقعيت يك قايق سوماليايي كه شش دزد دريايي مظنون را جابه‌جا كرد به گشودن آتش و از كار انداختن موتور آن توسط يك تيرانداز از هلي كوپتر اقدام كردند. افراد مظنون زنده اسير شدند و حالا در فرانسه زنداني هستند. در واقع اين عمليات را نمي‌شود يك نزاع معمولي ناميد بلكه چيزي در حد يك جنگ بود."

در ادامه اين گزارش مي خوانيم: "اين نوعي از جنگيدن است كه ارتش‌هاي غربي هر روز بيشتر از پيش آن را انجام مي‌دهند. به طوريكه نيروهاي جنگنده‌ي نسبتا كوچك و فوق‌العاده حرفه‌يي را به فواصل دور اعزام مي‌كنند تا با نيروهاي نظامي از كشورهاي مختلف از معاهدات گوناگون هماهنگ شوند و براي عملي كردن تصميمات تلاش كنند. اين كاري است كه فرانسه به خوبي انجام مي‌دهد و شايد راهي براي گسترش نقش محوري آن در سازمان پيمان آتلانتيك شمالي باشد كه از پايان جنگ سرد به طرز قابل توجهي تغيير كرده است.

چهار دهه پس از رياست جمهوري دوگل در واقع نيكولا ساركوزي در اولين سال از دوره رياست جمهوري‌اش از روابط صميمانه با واشنگتن و تشكيلات قوي نظامي اين كشور در آفريقا و بالكان براي كمك به بازسازي چهره عمومي فرانسه رسما به عنوان عامل هدايت كننده ناتو ياد مي‌كند. در حال حاضر او تلاش مي‌كند تا فرانسه را پيشرو در نيروي دفاعي اتحاديه‌ي اروپا قرار داده و نفوذش را به سمت شرق تا خليج فارس و جنوب آسيا گسترش دهد.

اگر فرانسه واقعا به دنبال تثبيت خودش در صحنه جهاني است حالا بهترين زمان است كه نيروهاي آمريكايي در بسياري از مناطق دنيا درگير هستند و در بيشتر جاها شكست خورده و زمين‌گير هستند. در واقع در سطوح صرفا نظامي سربازان فرانسوي از اوايل 1990 نقش مهمي در عمليات بين‌المللي ايفا كرده‌اند اما استقلال فرانسه از تصميم‌گيري‌هاي ناتو، با اهميت و از سياست‌هاي معقول فرانسه بود كه البته باعث اعتباراتش شد. هم اكنون ساركوزي با همكاري ناتو و نيروي دفاعي اروپا در برنامه‌هاي دولتي‌اش به افزايش نفوذ و گسترش منابع نظامي محدود مي‌پردازد."

در ادامه اين گزارش آمده است: "مدت‌ها بعد از خروج از ناتو حالا او مي‌خواهد بر سر ميز تصميم‌گيري در ناتو قرار داشته باشد.

به گفته پيرللوچه، نماينده‌ي مجلس فرانسه طرح دفاعي و سياست خارجي را در برنامه مبارزات انتخاباتي ساركوزي بايد انقلابي در دسته‌بندي‌ها و روابط كشورهاي اروپايي دانست.

قبل از 1966 پيمان ناتو تماما در باره‌ي مقاومت گسترده ارتش‌ها براي مقابله با اتحاد جماهير شوروي در ميدان‌هاي جنگ اروپا بود. دوگل، رييس جمهور فرانسه به بهانه ضعيف شدن ارتش و احساس سرافكندگي از خيانت به كشورش و يا احساس قرار گرفتن در اتحاديه‌ي تحت سلطه آمريكا از پيمان ناتو خارج شد. پس از آن نيروهاي فرانسه در عمليات ناتو نقش نداشتند تا اينكه پس از فروپاشي اتحاد جماهير شوروي اهداف ناتو شروع به تغيير كرد.

جنگ تئوريك بزرگ كه در آن هيچ تفنگي شليك نمي‌كرد مبدل به بسياري منازعات كوچك اما شديد با انبوهي از شليك‌هاي واقعي شد. ارتش‌هاي كوچك توانستند نقش مهمي در كوزوو و بوسني ايفا كنند و ژاك شيراك، رييس جمهور وقت اطمينان داد كه فرانسه در آن مناطق حضور دارد. يك فرمانده با تجربه آمريكايي ناتو مي‌گويد هر گاه همه نيروها دور هم جمع شوند، فرانسه حضورش را اعلام مي‌كند البته اين تصور همه آمريكايي‌ها نيست. وقتي ژاك شيراك در سال 2003 با حمله آمريكا به عراق مخالفت كرد، آمريكايي‌هاي عصباني فرانسوي‌ها را ميمون تسليم شده ناميدند.

اما پيش بيني شيراك ثابت شد و به جاي ترسويي و فقدان توانايي، نشانگر بردباري او بود. ساركوزي هم علي رغم همه همفكري‌اش با آمريكايي‌ها تمايل براي فرستادن نيروي نظامي به عراق ندارد اما با اين همه عضو ارشد ناتو كه 16 هزار نيروي حافظ صلح را در نقاط بحراني در زمان اعلام استقلال كوزوو و هدايت مي‌كند، فرانسه است."

در گزارش نيوزويك آمده است: "هم اكنون فرانسه 80 درصد نيروي اتحاديه‌ي اروپا را كه در خاورميانه مستقرند تامين مي‌كند، پايگاه فرانسه در جيبوتي در شاخ آفريقا و آب‌هاي پيرامون آن براي عمليات ناتو نقش حياتي دارد. چشمگير‌تر از همه يك پايگاه كوچك در ابوظبي است كه فرانسه در حال ساختن آن است و از آنجا به اعزام نيروها به داخل و اطراف خليج فارس مي‌پردازد. اما بهترين برنامه فرماندهي ساركوزي در افغانستان پر مناقشه مختل شده است.

اتيني ديرورانه از موسسه مناسبات بين‌المللي فرانسه مي‌گويد: آينده ناتو در افغانستان در مخاطره است. اگر ائتلاف در آنجا شكست بخورد ناتو مثل ديگر سازمان‌هاي بازمانده از جنگ سرد از صحنه خارج خواهد شد. او مي‌گويد: سازمان‌هاي بين‌المللي كه هرگز نمي‌ميرند اما در واقع مرده متحرك هستند، در افغانستان اطمينان به پيروزي نيست، طالبان در حال بازگشت است و عادات قبلي در حال بازگشتن مي‌باشد، در حالي كه كانادايي‌ها، انگليسي‌ها،

هلندي‌ها و آمريكايي‌ها در حال جنگ سختي در جنوب و شرق هستند و آلماني‌ها و ايتاليايي‌ها و ديگران كه به عنوان حافظان صلح و نيروهاي بازسازي ملي اعزام شده‌اند نسبت به ادامه درگيري‌ها بي‌ميل هستند.

يك مقام رسمي ناتو در بروكسل مي‌گويد‌: فرانسه در افغانستان با خودش در جنگ است. از يك طرف اگر ساركوزي نيروي نظامي را به مبارزه وارد كند به نوعي آمريكا را در ديگر جبهه‌ها حمايت كرده است مثل طرح او براي ساختن يك ساختار دفاعي از همه كشورهاي اروپايي كه مي‌تواند در نقاط مختلف جهان با ناتو هماهنگ شود.

تا پيش از اين واشنگتن هر گروهي مثل نيروهاي اتحاديه‌ي اروپا را رقيبي براي منافعش مي‌دانست اما به دليل درگيري فراوان و جنگ‌هاي زياد توجه رو به رشدي نسبت به بعضي نزاع‌ها مثلا در آفريقا و لزوم اتحاد با متحدان اروپايي وجود دارد اما از طرف ديگر براي ساركوزي حضور طولاني مدت در افغانستان سخت است زيرا جنگ هم از طرف جامعه عمومي و مردم مورد قبول نيست. در نهايت ماه آوريل در نشست سران ناتو در بخارست ساركوزي قول داد كه گرداني از 700 سرباز را به خاورميانه اعزام كند.

بنابراين آمريكايي‌ها مي‌توانند نيروي بيشتري به منطقه‌ي جنوب اعزام كنند. ساركوزي در طول يك مصاحبه هشدار داده كه نه تنها افغانستان در خطر قرار دارد، بلكه پاكستان هم اين خطر را احساس مي‌كند و اگر اجازه دهيم افغانستان سقوط كند، پاكستان هم سقوط خواهد كرد."

انتهاي پيام