پرسه در مطبوعات - سه شنبه 4 دي 1386

کیهان-روزنامه آفتاب يزد روز دوشنبه در ستون خط آفتاب خود، همصدا با راديو اسرائيل، دفاع از آرمان قدس و ملت مظلوم فلسطين و لبنان، بعنوان يكي از محورهاي اصلي انديشه امام راحل(ره) را به استهزا گرفته و نوشت: «فرض كنيم همين فردا صبح اسرائيل نابود شد، مردم فلسطين پيروز شدند و حماس در فلسطين، به حاكميت رسيد و در لبنان هم حزب الله حاكم شد، چه چيز جديدي براي ما به دست مي آيد؟ آيا فكر نمي كنيد سران فلسطين و لبنان هم به جمع همان سران اعراب مي پيوندند كه مالكيت ايران بر جزاير سه گانه را نمي پذيرند؟»
بعيد نيست دست اندركاران روزنامه آفتاب يزد درنظر دارند در راستاي پرهيز از قرائت هاي انحصاري از انديشه امام خميني(ره) قرائتي جديد از انديشه هاي آن بزرگمرد تاريخ ارائه كرده و تمامي بنيانهاي انديشه او را از ريشه درآورند!!
آيت الله خامنه اي در ميان روشنفكران از مقبوليت كم نظيري برخوردارند

روزنامه جمهوري اسلامي روز دوشنبه با انتشار مقاله اي در خصوص روابط روحانيون و روشنفكران به نقش بي بديل مقام معظم رهبري در ارتباط بين حوزه و دانشگاه اشاره كرده و نوشت: «رهبر معظم انقلاب اسلامي، حضرت آيت الله خامنه اي، در مناسبت هاي مختلفي، ديدگاههاي بسيار مترقي و روشنفكرانه اي براي نقش آفريني روحانيون در عرصه هاي مختلف فكري و بويژه تئوري پردازي و آزادانديشي ارائه كرده اند. معظم له در دو دهه قبل از پيروزي انقلاب نيز از موفق ترين روحانيون در اين زمينه بوده و به لحاظ تعامل و تفاهم با روشنفكران، پيشرو بودند به گونه اي كه مي توان گفت كه در ميان طيف وسيع روشنفكران از مقبوليت كم نظيري برخوردارند.
امروز كه جمهوري اسلامي، از نعمت رهبري اين روحاني فرزانه و نوانديش برخوردار است، بهترين فرصت در اختيار عالمان متعهد قرار دارد كه در فضاي آزادانديشي، به طرح و بررسي مسائل اسلامي پرداخته و با كنار گذاشتن محدوديت هاي تصنعي و موهوم، ديدگاه هاي نوين و تحقيقات جديدي ارائه كنند.»
بازرگان و شريعتي توقع از دين را بالا بردند
روزنامه اعتماد روز دوشنبه طي گفت وگويي با حسن يوسفي اشكوري در خصوص بررسي روشنفكري ديني در ايران به نقل از يوسفي اشكوري نوشت: «برخلاف اين اعتقاد كه روشنفكران ديني قبل از انقلاب در فكر لاغركردن دين يا فقه بوده اند، من معتقدم كه كساني مانند مهندس بازرگان و دكتر شريعتي حتي به صورت غيرمستقيم توقعات از دين يا فقه را بالا برده اند.
مهندس بازرگان در مورد انتظارات مردم از مراجع كتاب مي نويسد و به نوعي مرجعيت مطلق روحانيت را تقويت مي كند. شريعتي ]نيز[ سبب دامن زدن به يك نوع حداكثرگرايي در فقه شد.»
يوسفي اشكوري در ادامه به تحليل جريان روشنفكري ديني بعد از انقلاب پرداخت و اظهار داشت: « دكتر سروش از سال 67 كه قبض و بسط را نوشت، وارد مرحله تازه اي شد و پرچمدار ليبرال دمكراسي در ايران شد. نقد من به سروش اين است كه ايدئولوژي ستيزي مطلقي كه توسط وي باب شد، سبب شد كه نسل جديد را خالي از هر آرماني كند. نسلي كه تحت تاثير اين تفكر بودند را مي بينيم. ايدئولوژي ستيزي افراطي و يكجانبه سروش قابل نقد است.»
مردم ايران دروغگو و رياكار هستند!
روزنامه اعتماد ملي روز دوشنبه يك صفحه كامل را به آسيب شناسي شخصيت ايرانيان! اختصاص داد و نتيجه گرفت كه ايرانيان دروغگو و رياكار هستند!
اعتماد ملي در يكي از يادداشت هاي اين صفحه تحت عنوان «ما و نقاب هايمان» نوشت: «آدمي در اين شرايط مجبور است براي بقاي خود دروغ بگويد و ريا كند. اما اين «جبر» اندك اندك چنان نهادينه شده است كه به بخشي از «رفتار اكثريت» و گونه اي ويژگي اجتماعي- تاريخي تبديل شده است كه از زمان هخامنشيان تاكنون همچنان وجود دارد.»
به اين ترتيب ما با مردماني روبه رو هستيم كه با گونه اي آگاهي متضاد يا دوگانه زندگي مي كنند و جنبه هاي نظري زندگي شان با آنچه در عمل انجام مي دهند متفاوت است. ما قرن ها است كه با چنين ويژگي دوگانه اي زندگي كرده ايم؛ دروغ گفته ايم و ريا كرده ايم و در يك نمايش بزرگ دسته جمعي با ماسك هاي خود به زندگي ادامه داده ايم. اين زندگي روزمره ماست؛ در خانه، در خلوت، در محيط كار و در خيابان. نقاب هايمان هم تنها سياسي نيست بلكه حتي در روابط دوستانه و خانوادگي نيز براساس «اعتماد» رابطه برقرار نمي شود. همه ناگزير از برقراري ارتباط هستند. پس حتي در نزديك ترين روابط مانند روابط زن و شوهرها و يا والدين و فرزندان هم سوءظن و ترديد وجود دارد. دروغ گفتن در اين فضا كم كم چنان عادتي مي شود كه افراد حتي به خودشان هم دروغ مي گويند و دروغ به «خصوصيت زباني» آنها تبديل مي شود. اينگونه است كه زبان فارسي در طول سال ها پر مي شود از تعارفات و تملق هاي پوشالي. فارسي زبانان هم مردماني مي شوند كه يا از ترس و يا حتي از روي ادب و رودربايستي دروغ مي گويند و دروغ مي شنوند.»
روزنامه اعتماد ملي در يادداشتي ديگر كه در همين صفحه منتشر نمود چنين نوشت: «ما در جامعه اي زندگي مي كنيم كه رياكاري و تظاهر را به عنوان روشي بي دردسر و البته بي مسئوليت براي زندگي پذيرفته است. مهم اين است كه ايراني ها ملت مهمان نواز و شريف و مهرباني هستند با پيشينه تاريخ و تمدن دوهزارساله كه در اولين فرصت ممكن همچنان كه يكديگر را مي بوسند در ذهن خود طناب دار را هم خواهند بافت»!
اعتماد ملي در ادامه همين يادداشت مستور و پوشيده بودن درون خانه ايرانيان از منظر چشم اغيار را نماد رياكاري دانست! و تلويحا خواستار آن شد كه تمامي مناسبات درون خانه ايرانيان در ملأ عام قابل رويت باشد و نوشت: «ديوارهاي خانه هاي ما بلند است، پنجره ها بسته و پرده ها كشيده است. كسي قرار نيست با «حقيقت» ما روبه رو شود. در اينجا حتي «معماري» هم تابعي است از پنهانكاري و رياكاري. خصيصه رياكاري در مناسبات و تعاملات روزمره زندگي ايراني شايع است!»
بازي با اصل برائت
روزنامه رسالت در شماره ديروز خود طي يادداشتي به قلم حسن كربلايي از سفسطه بازي كساني كه خواستار اعمال اصل برائت در بررسي صلاحيت كانديداهاي مجلس شده اند انتقاد كرده و نوشت: اصل 37 قانون اساسي مي گويد اصل، برائت است و هيچ كس از نظر قانون مجرم شناخته نمي شود مگر اينكه جرم او در دادگاه صالحه ثابت گردد. برخي از فعالان سياسي با سوء استفاده از اين اصل بررسي صلاحيت نمايندگان توسط نهادهاي اجرايي و نظارتي را زير سؤال مي برند و گويي نهادهاي مربوط در صدد تعيين مجرم يا غيرمجرم هستند. آيا بررسي صلاحيت فردي براي تصدي امري در حوزه خصوصي و يا در حوزه عمومي ربطي به اصل برائت دارد؟ مثلا اگر مردي كه مي خواهد زني را اختيار كند يا زني كه مي خواهد با مردي ازدواج كند و يا خانواده هاي آنها مي توانند با تكيه بر اين اصل هيچ گونه تحقيق و تفحصي در مورد صلاحيت عروس يا داماد را برنتابند و بگويند چون اصل بر برائت است بدون دغدغه و هرگونه چون و چرا صيغه عقد را جاري كنند و زندگي خود را آغاز كنند؛ آيا مثلا يك بقال براي استخدام يك شاگرد براي مغازه خود صرفا به اين دليل كه اصل بر برائت است مي تواند بدون تحقيق در مورد صفت امانتداري و يا لياقت و كفايت او وي را به شاگردي و كارگري قبول كند؟ آيا براي مدارس و دانشگاه ها و نيز كارخانجات هرگونه تحقيق و تفحص يا طلب مدارك و صلاحيت هاي لازم براي استخدام معلمين، اساتيد دانشگاه ها و يا كارگران، مهندسان و متخصصان بايد برچيده شود؟!
چون اصل بر برائت است و هركس از راه رسيد بايد او را استخدام كرد؟ بي ترديد پاسخ منفي است. هيچ آدم عاقلي چنين حكمي نخواهد كرد.
بدون شك جايگاه مجلس شوراي اسلامي و نمايندگان آن در نظام جمهوري اسلامي يك جايگاه كليدي و ويژه است. در اين نهاد كه نماد جمهوريت و اسلاميت نظام است قرار است براي 70ميليون ايراني براساس يك عقل جمعي تصميم گيري و تصميم سازي كنند. آيا انجام اين وظايف خطير از عهده هركس برمي آيد و هيچ شرطي براي احراز صلاحيت نمايندگان نبايد گذاشت و فقط براي احراز بايد به اصل برائت توجه كنيم؟