چالش هاي انتخاباتي - شنبه 1 دي 1386

کیهان-مسلما يكي از راههاي تقويت نظام اسلامي برخاسته از متن مردم كه مي تواند كشور را در مقابل تهديد و تحريم كشورهاي خارجي حفظ و مانع از تفرقه در داخل كشور شود، برگزاري انتخاباتي پرشور و با حضور حداكثري مردم است. بدون ترديد با رعايت اين ملاك كه مصلحت كشور و نظام، منافع مردم و حفظ آرمانها و اهداف انقلاب اسلامي بر منافع گروهي و اهداف جناحي تفوق و ترجيح داشته باشد، مي توان از حضور و مشاركت احزاب، گروه ها و تشكل هاي سياسي در راستاي حفظ اتحاد و انسجام اسلامي در روزهاي پاياني سالي كه به همين عنوان نام گذاري شده است و ترغيب مردم به حضور در انتخابات هشتمين دوره مجلس شوراي اسلامي، استقبال كرد.
در اين بين همه تشكل هاي سياسي و احزابي كه خود را آماده حضور در اين رقابت سرنوشت ساز مي كنند، اعم از جبهه متحد اصولگرايان از يك سو و ستاد ائتلاف اصلاح طلبان و حزب اعتماد ملي از سوي ديگر، همه توان خود را به كار گرفته و مشغول برنامه ريزي و تدارك كار انتخاباتي هستند.

آنچه از اردوگاه اصولگرايان به گوش مي رسد، حاكي از تفاهم و تعامل بين گروه هاي همفكر است. شاخص هايي براي رسيدن به نامزدهاي نهايي ترسيم شده و در حالي كه قريب به 3 ماه تا زمان برگزاري انتخابات مانده، شوراهاي استاني جبهه متحد و حوزه هاي انتخابيه آنها در سراسر كشور، مراحل نهايي رسيدن به نامزدهاي واحد را پشت سر مي گذرانند. اين كار در حوزه انتخابيه تهران نيز آغاز شده است.
اما، نكته اي كه نبايستي از آن غافل شد اين است كه، نفس ايجاد ائتلاف و اتحاد بين گروه هاي اصولگرا و ايجاد تعامل و همكاري حداكثري بين آنان و تدوين منشوري كه همه گروه ها و احزاب همسو در مباني و مفاهيم آن اتفاق نظر داشته باشند، بسيار مهم است. اين، همان اتفاقي است كه هنوز در جبهه مقابل شكل نيافته و بعيد است كه بتوانند به وفاق كاملي دست پيدا كنند؛ ولي در كنار آن بايستي توجه داشت كه تعيين مصداق و تهيه ليست نهايي نامزدهاي حوزه هاي انتخابيه و حتي سرليست ها- خصوصا در تهران- طبق همان شاخص ها و ملاك هايي كه تدوين يافته و مورد قبول تمامي اعضا و گروه ها قرار گرفته است، اگر مهمتر از مباني اتحاد و ملاك هاي مورد توافق نباشد، اهميتش كمتر از آن نيست و چه بسا ممكن است باعث بروز شكاف و اختلاف شود؛ همان تجربه اي كه در سومين دوره شوراي شهر اتفاق افتاد. ليست هايي كه با تابلوي اصولگرايي پاي در عرصه رقابت و انتخاب گذاشتند و ضمن آنكه حدود يك چهارم كرسي هاي شوراي شهر تهران را در اختيار رقيب خود قرار دادند، روزنه اميد تصاحب صندلي هاي سبز مجلس هشتم را نيز در دل آناني كه هنوز از شكست در انتخابات رياست جمهوري قد راست نكرده بودند، گشودند. هرچند كه شايد بتوان آن را يكي از علل ايجاد تحرك در راستاي ائتلاف گروه هاي اصولگرا نيز به حساب آورد.
بهرحال انتظار مي رود با حسن نظر و سوابق و تجارب خوبي كه مردم از اعضاي شوراي مركزي جبهه متحد اصولگرايان در دست دارند، بتوانند با ارائه ليست واحدي كه دربرگيرنده نظر زعما و بزرگان و هم چنين سلايق گروه ها و احزاب اصولگرا، كه هر يك به نوبه خود داراي پايگاه اجتماعي و مردمي مي باشند، زمينه حضور يكدست و حداكثري مردم پاي صندوق هاي رأي را فراهم آورند.
اما در آن سوي ميدان، اصلاح طلبان به صراحت از عدم ائتلاف و اجماع در جبهه خود سخن مي گويند و سهم خواهي، فزون طلبي و عدم توجه به شرايط از سوي گروه هاي اصلاح طلب را عامل اين افتراق خوانده و معتقدند برخي از جريانات درون اردوگاه اصلاحات بصورت سازمان يافته در جهت عدم شكل گيري يك ائتلاف يكپارچه، تلاش مي كنند.
نامه اخير سخنگوي حزب اعتماد ملي به دبيركل مشاركت و لحن انتقادي آن توام با عصبانيت، حكايت از شكاف عميق بين اين دو حزب به اصطلاح اصلاح طلب دارد. مشاركتي ها سعي دارند عدم رسيدن به ائتلاف واحد را ثمره فزون خواهي اعتماد ملي معرفي كنند و از آن سو، حزب آقاي كروبي هم شكست اصلاح طلبان و وضع موجود آنان را نتيجه تندروي هاي بيش از اندازه مشاركتي ها و گروه هاي همسوي با آنان در دوره اصلاحات، مي خواند.
از طرف ديگر اصلاح طلبان سعي دارند وضعيت كشور را فوق العاده و در شرايط خاص معرفي كنند. دو منظور هم مد نظرشان است. يكي آنكه با بحراني خواندن وضع موجود و دميدن از طرف گشاد اين ساز، عدم تفاهم و ائتلاف گروه هاي اصلاح طلب را غير مهم جلوه دهند و اينگونه القاء كنند؛ در شرايطي كه كشور در وضع فوق العاده به سر مي برد، اتحاد و ائتلاف داشتن يا نداشتن خيلي مهم نيست، بلكه مهم تغيير وضعيت كشور است! و ديگر آنكه با طراحي شعارها و پيام هاي انتخاباتي با مضمون اتحاد براي نجات كشور(!) به زعم خود، مردم را بسوي انتخاب نامزدهاي خودشان (يا همان ناجيان كشور!) سوق دهند.
شايد جنگ رواني و رسانه اي كه ماههاست عليه دولت اصولگرا راه انداخته و با هر اقدام دولت بر طبل مخالفت با آن مي كوبند، آتش تهيه اي است كه براي پيروزي جبهه خود در انتخابات مجلس تدارك ديده و مي بينند. روزي سفرهاي استاني دولت را مورد حمله قرار مي دهند. وقتي ديگر، سياست هاي خارجي و دشمن ستيزي رئيس جمهور را تندروي بدون عقلانيت(!) مي خوانند و زمان ديگر اصرار بر حق استفاده از انرژي هسته اي را خودكشي قلمداد مي كنند و به وقت پيروزي در عرصه هسته اي، آن را نه پيروزي مردم و دولت نهم، بلكه حاصل ديپلماسي منفعلانه خود در دوره گذشته مديريت هسته اي كشور مي دانند! بگذريم از اينكه برخي از همين آقايان براي آنكه شرايط را خاص و بحراني نشان دهند و آن را محصول مجلس و دولت اصولگرا معرفي كنند، پاي بر مصلحت كشور و منافع مردم گذاشته و با عبور از مرزهاي انسانيت، بيخ گوش غرب و آمريكا، مذبذبانه تسريع در تصويب قطعنامه سوم تحريم عليه ايران را درخواست مي كنند. و اين يعني آنكه صاحب كرسي هاي قدرت و مكنت شدن از هر راه حتي اگر از جاده گرفتاري و سختي مردم هم عبور كند، برايشان مطلوب و رضايت بخش است.
اگر چه مردم نشان دادند كه نه فريب جنگ رواني آنان و نشان دادن- به دروغ- وضعيت بحراني براي كشور را مي خورند و نه گول اين شعار را كه آنان براي نجات كشور(!) پاي به ميدان گذاشته اند مردم، عليرغم مشكلاتي كه وجود دارد، تلاش بي وقفه دولت را در عدالت گستري احساس مي كنند، دست پاكي و اخلاص دولتمردان در خدمت صادقانه به مردم را به چشم مي بينند و طعم شيرين پيروزيهاي كشور در عرصه بين الملل و انرژي هسته اي را به كام مي چشند.
لازم است شخصيت هاي سياسي، اجتماعي، فرهنگي و اقتصادي كه فكر مي كنند با استقبال خوبي مواجه مي شوند و حضورشان مي تواند به نشاط فضاي انتخاباتي كمك كند، پاي در ميدان رقابت بگذارند. انتخابات، موضوع بسيار مهمي است و شركت در آن و حضور همه جانبه مردم به دليل ضرورت حفظ انقلاب و عظمت نظام يك وظيفه به شمار مي آيد. بايستي از تمام نقطه نظرات گروه هاي مختلف براي همكاري در جهت برگزاري انتخابات پرشور و گسترده با محوريت مشاركت حداكثري مردم، بهره جست. مجلس هشتم بايد مجلسي باشد كه بتواند چهره هاي فرهيخته و كارآمد را دربر گيرد تا قادر باشد مشكلات و معضلات را به سرعت حل كند و نظام مقدس جمهوري اسلامي را در تحقق اقتدار و استقلال روزافزون، ياري نمايد.
حميد اميدي