رژيم صهيونيستي برنده اصلي كنفرانس آناپليس - دوشنبه 5 آذر 1386

القدس‌العربي: رژيم صهيونيستي برنده اصلي كنفرانس آناپليس است
خبرگزاري فارس: روزنامه القدس‌العربي با اشاره به برگزاري كنفرانس سازش در شهر آناپليس در ايالت مريلند آمريكا، تصميم كشورهاي عربي را براي حضور در اين نشست، به باد انتقاد گرفت و نوشت بيشترين سود از اين نشست، نصيب رژيم صهيونيستي مي‌شود.
به گزارش خبرگزاري فارس، روزنامه "القدس‌العربي" چاپ لندن در سرمقاله خود به قلم "عبدالباري عطوان" روزنامه‌نگار معروف عرب و سردبير اين روزنامه با عنوان "حركت كشورهاي عربي بسوي آناپليس" نوشت: تصميم وزراي امور خارجه كشورهاي عربي براي شركت در كنفرانس آناپليس، غيرمنتظره و غافلگيركننده نبود؛ مسأله غير منتظره اين بود كه برخي از رهبران عرب، دست به عوام‌فريبي زدند.
نويسنده سرمقاله، از موضع عربستان‌سعودي كه پيش از اين اعلام كرده بود:«اين كشور، تنها در صورتي كه اسرائيل اقدامات عملي را در برچيدن شهرك‌هاي صهيونيست‌نشين و حل‌وفصل مسائل اساسي و پيشرفت در مذاكرات صلح با فلسطينان بردارد، در اين اجلاس شركت مي‌كند»، انتقاد و تأكيد كرده است: عربستان در حالي در كنفرانس آناپليس شركت مي‌كند كه هيچ يك از اين خواسته‌هايي كه مطرح كرده بود، تحقق پيدا نكرد.

نويسنده اين مقاله براي اثبات سخنان خود به اظهارات محمود عباس، رئيس تشكيلات خودگردان فلسطين اشاره مي‌كند كه در جمع وزراي خارجه كشورهاي عربي شركت‌كننده در نشست قاهره بدان اعتراف كرده بود.
عباس گفته بود:«اختلافات ميان فلسطين و اسرائيل همچنان به قوت خود باقي است و ديدارش با ايهود اولمرت، نخست‌وزير اسرائيل هيچ پيشرفتي در مسائل مورد نظر نداشته اشت.»
عبدالباري عطوان، همچنين اظهارات عمرو موسي دبيركل اتحاديه عرب را كه در كنفرانس مطبوعاتي اعلام كرده بود «كشورهاي عربي براي عادي‌سازي رايگان روابط با اسرائيل به آناپليس نمي‌روند بلكه تنها به دليل گفت‌وگو با اسرائيلي‌ها به آمريكا مي‌روند» به سخره گرفت و نوشت:«گويا موسي با طرح چنين اظهاراتي مي‌خواهد امر واضح و روشن را تفسير كند؛ اگر نشست با اسرائيلي‌ها و گفت‌وگو با آنها، عادي‌سازي رابطه با آنها نيست پس چه نامي مي‌توان بر آن گذاشت؟»
سرمقاله‌نويس روزنامه القدس‌العربي همچنين، اظهارات سعود الفيصل، وزير امور خارجه عربستان سعودي را كه تأكيد كرده بود «تصميم مشاركت كشورهاي عربي در نشست آناپليس براي پي‌بردن به مقاصد و نيات اسرائيل و تبديل شك به يقين بوده است» به باد انتقاد گرفت و نوشت:«دردآور اين است كه ما عرب‌ها بعد از 60 سال مي‌خواهيم به نيات و مقاصد اسرائيل پي ببريم و قصد داريم كه جديت اسرائيل را در ابتكارهاي صلح كه دادن انواع امتيازها را براي ما به همراه دارد بسنجيم اما آگاهي از اين امر براي ما سودي به همراه ندارد چرا كه اسرائيل حتي با گرفتن اين امتيازها، ذره‌اي از مواضع خود عقب نمي‌نشيند.»
عبدالباري عطوان مي‌افزايد:«حتي با فرض اينكه كشورهاي عربي براي گفت‌وگو با اسرائيل و پي‌بردن به نيات و مقاصد اين رژيم در اين كنفرانس شركت كنند، خود نيز اشتباه بزرگي است زيرا اين مذاكرات ميان وزراي خارجه كشورهاي عربي و اسرائيلي‌ها صورت نمي‌گيرد بلكه تنها بين اسرائيلي‌ها و فلسطيني‌ها برگزار مي‌شود و هدف از برگزار اين كنفرانس نيز آغاز اين گفت‌وگوهاست، گفت‌وگوهايي بدون جدول زماني و بدون اينكه در موفقيت آن تضميني داده شود يا مكانيزمي براي اجراي آن وجود داشته تا بتواند به راه‌ حل‌هاي مورد نظر دست يابد.»
عطوان با اشاره به موضع رژيم صهيونيستي كه از حضور كشورهاي عربي در اين نشست ابراز خرسندي كرده بود، نوشت: تنها رژيم صهيونيستي از مواضع نه‌چندان متحد كشورهاي عربي براي شركت در اين نشست سود مي‌برد و به همين دليل عجيب نيست كه "مارك رگيو" سخنگوي وزارت امور خارجه اسرائيل از اعلام آمادگي كشورهاي عربي براي حضور در اين نشست ابراز خرسندي كرد و تصميم وزراي امور خارجه را در اين باره ستايش نمود و آن را ضامن موفقيت اين كنفرانس برشمرد.
القدس‌العربي، تغيير در مواضع كشورهاي عربي را پس از تماس تلفني جرج بوش، رئيس‌جمهور آمريكا با رهبران و حكام عرب دانسته و آورده است: «تغيير اساسي در مواضع كشورهاي عربي پس از تماس تلفني بوش با رهبران كشورهاي عربي بويژه عربستان سعودي و مصر صورت گرفته كه از آنها خواسته بود بدون پيش شرط در سطح وزراي خارجه در اين نشست شركت كنند و آنچه وي خواست، بدان رسيد.»
نويسنده اين سرمقاله به اهداف اساسي و پشت پرده برگزاري اين كنفرانس و سناريوهاي احتمالي آن پس از نشست آناپليس اشاره مي‌كند و هدف قرار دادن آنچه را وي محور "سوري و ايراني" و گروه‌هاي هم‌پيمان اين دو كشور مثل حزب‌الله لبنان و جنبش مقاومت اسلامي فلسطين (حماس) در سرزمين‌هاي اشغالي خواند، يكي از اهداف اساسي آمريكا و اسرائيل دانست.
وي حمله رژيم صهيونيستي به نوار غزه به دليل آنچه اين رژيم آن را كودتاي حماس در نوار غزه و بازگردان وضعيت امنيتي آن به پيش از دوره كنترل حماس بر آن و واگذاري كنترل آن به محمود عباس، رئيس تشكيلات خودگردان مي‌خواند، دومين سناريويي دانست كه احتمال وقوع آن بعد از اين كنفرانس وجود دارد.
نويسنده به دليل حمله‌نكردن رژيم صهيونيستي به نوار غزه پيش از كنفرانس آناپليس اشاره مي‌كند و مي‌نويسد: تصادفي نيست كه ايهود اولمرت، نخست وزير اسرائيل بارها بر قصد اين رژيم براي حمله به نوار غزه تاكيد مي‌كند ولي بعد از فشارهاي آمريكا از تصميم و قصد خود باز مي‌گردد تا بتواند نظر كشورهاي عربي را براي مشاركت در نشست آناپليس جلب بكند.
نويسنده اين مقاله، پيوستن كشورهاي ميانه‌رو عربي در هماهنگي‌هاي فشرده و نزديك با اسرائيل و آمريكا از نظر سياسي،نظامي، اقتصادي و تشكيل جبهه‌اي واحد در رويارويي با آنچه "خطر ايراني" ناميده مي‌شود، از ديگر اهداف برگزاري اين كنفرانس ياد مي‌كند.
نويسنده در پايان اين مقاله، تثبيت خواسته‌هاي جديد اسرائيل را و تبديل آن به امري بديهي مثل يهوديت رژيم اسرائيل كه در آن عرب‌ها مشروعيتي نداشته باشند و تقسيم قدس شرقي پس از تغيير در بافت جغرافيايي و تركيب جمعيتي آن به سود يهود، از اهداف پشت پرده اين كنفرانس برشمرد.